Rosmalenaren met een buitenlandse nationaliteit. Geboren in Duitsland, sinds 1992 wonende in Rosmalen

ROSMALEN - Samen geven we Rosmalen, Groote Wielen, Hintham, Empel, Maliskamp of Kruisstraat een gezicht. Misschien hebben we elkaar wel eens gezien, maar meestal kennen we elkaar nog niet. Rosbode.nl wil mensen zoals jij en ik samenbrengen. Met nieuws en informatie, maar ook met een nieuwe reeks rubrieken voor en door inwoners. Waarin we vertellen over wat ons beweegt en wat onze passies of talenten zijn, of ons eigen sportteam of huisdier centraal staan. Onze correspondent Corrianne Schijvens-van Hassel gaat met iedereen in gesprek. Vind je het zelf leuk om in deze rubriek plaats te nemen? Dan nodigen we je van harte uit om je aan te melden via rosbode@janenjanmedia.nl (Let wel: deze rubriek is niet bedoeld om gratis reclame te maken voor je bedrijf). 

Na Guatemala vorige maand, nu naar Duitsland. Uit Hannover in Noord-Duitsland komt Tina Igel (60). In 1988 nam ze samen met haar partner Jan van Berlo, die Nederlander is, een doe-het-zelfzaak over in Heerlen en kwamen ze met hun zoon in Nederland wonen. Na enkele jaren in Heerlen namen ze in 1992 de Hubo op De Driesprong in Rosmalen over. Tina Igel: “Ik heb het erg naar mijn zin in de gezelligste straat van Hintham waar we wonen, met fijne buren met wie we in de zomer regelmatig buiten een lekker wijntje drinken en zo af en toe een straatfeestje organiseren. Ik heb nog steeds de Duitse nationaliteit. De eerste tien jaar in Nederland moest ik me ieder jaar samen met Jan melden bij de vreemdelingenpolitie. Jan moest iedere keer weer aantonen dat we nog samen waren en borg staan voor mijn verblijf in Nederland. Een Nederlands paspoort bleek ook niet mogelijk zonder mijn Duitse nationaliteit op te geven. Dat was wat ik juist niet wilde; het voelde niet goed en mijn familie woont nog in Duitsland. Na 10 jaar kreeg ik een vergunning voor onbepaalde tijd. Onze zoon is in Duitsland geboren. Nu ik zelf oma ben, realiseer ik me wat ik mijn moeder heb aangedaan door naar Nederland te verhuizen. Ik ben enig kind en liet mijn moeder daarachter. Jan was door de dienstplicht in Duitsland terechtgekomen en toen ik hem leerde kennen, werkte hij inmiddels bij een bouwmarkt waar ik ook voor werkte. Een eigen bedrijf runnen bleek toch iets anders dan in loondienst werken. Eerst werkten we met 50 collega’s, en toen ineens met z’n tweeën. Je kunt niet ziek zijn, geen vakantie nemen zonder de winkel te sluiten, je bent altijd aan het werk en in Heerlen hebben we met veel inbraken te maken gehad. Jan komt uit Gemert en vond het fijn naar Brabant terug te kunnen.”

Tina: “De Hubo op de Driesprong hebben we niet meer. Na dat avontuur ben ik gaan werken in een callcenter en deed ik daar de verkoop van gereedschappen in de binnendienst. Daarna ben ik gaan werken als receptioniste bij een grote dienstverlener. Om gezondheidsredenen ben ik inmiddels gestopt met werken en doe ik diverse vrijwilligerswerkzaamheden, zoals al 15 jaar de artiestenbegeleiding bij Jazz in Duketown. Ik kan bij dit evenement ook invallen als runner en heb dit jaar voor de eerste keer de activiteiten op de commandopost meegemaakt. Ook ben ik al 16 jaar een van de vrijwilligers van het Boulevard Theaterfestival en speel ik de grote trom bij Brabants Straatorkest De Pannelappen. Ik ervaar het als leuk en gezellig om op vrijdagavond muziek met vrienden te kunnen maken. Als ik meteen even met de deur in huis mag vallen: we zoeken voor de Pannelappen een trompettist(e). Kijk even op www.pannelappen.nl voor meer informatie.”

Tina: “De mentaliteit in Nederland is positiever dan in Duitsland, gemoedelijker. Het is supergezellig in Rosmalen; ik heb hier al snel veel mensen leren kennen. De Rosmalense gemeenschap gaat prettig met elkaar om en er komen steeds meer evenementen, zodat je niet naar Den Bosch hoeft uit te wijken. Wat ik het meest mis? Het Duitse brood, dat is vooral zuurder, er zit meer smaak aan en het is steviger. Ik heb ook bepaalde vleeswaren en Duits snoep gemist. Nu niet meer, ik ben inmiddels zo ingeburgerd en wil niet meer terug. Een paar keer per jaar gaan we op (verjaardag)visite in Duitsland en doen we daar ook de favoriete boodschappen. En een keer per jaar ga ik met mijn moeder op vakantie. Gelukkig wonen onze zoon met zijn vrouw en onze kleinkinderen in de buurt, heerlijk vind ik dat. Het leren van de Nederlandse taal ging ook vrij snel door meteen in de winkel mee te gaan werken en een cursus Nederlands voor beginners te doen. Op een enkeling na heb ik geen contact meer met vriendinnen uit Duitsland. We hebben inmiddels een flinke vriendenkring hier opgebouwd. Ik ga hier nooit meer weg.”