Moeder

De zenuwen gieren door mijn lijf. En ik hoef niet eens iets te doen. Mijn arme moeder wel, maar ja, zij kan dat ook gewoon. En vanavond ga ik het zien. 

Ergens in mei schreef ik “einde” in een word-document en stuurde ik het door naar Petra van Studio P-Act. En nu is het zo ver. Haar toneelgroep staat vanavond in het theater met Cruisende Capriolen. En niet gaan zoeken nu, tegen de tijd dat u dit leest, is het allemaal al voorbij. Daarbij: het is ram- en ramvol. Uitverkocht. 

Ik hoef niet zenuwachtig te zijn, maar ik ben nu eenmaal gevoelig voor andermans emoties en mijn moeder speelt dus ook in het stuk. En ja, omdát ik wist dat ze erin zat en omdát ik ook wist wie ze zou gaan spelen, heb ik haar het een en ander aangedaan. 

Dat ze te lang in de zon ligt bijvoorbeeld en daardoor verbrandt in haar gezicht. Moet ze met gaasjes rondlopen. Ik laat haar drinken, een joint bouwen, flirten, vol botox spuiten en seniel zijn. En ik weet zeker dat ze weergaloos gaat zijn. 

Zij weet het nog niet. Zij heeft slapeloze nachten. Gaat ze de tekst kennen? Gaat ze de juiste jurk aantrekken op het juiste moment? Blijft het masker van gaasjes zitten? En gaan mensen het leuk vinden? En ik leef met haar mee 

De toneelspelers en de regisseuse houden nog een slag om de arm. Ik niet. Ik weet waar ze toe in staat zijn en dus heb ik op één avond een kwart van alle kaarten opgekocht om met vrienden en familie te gaan kijken. Ik hoef niks te doen. En toch ben en blijf ik stiknerveus. 

Groetjes Sophie Fleur van de Ven