Sprookjesboek

Onlangs las ik in de krant (regio Tilburg) dat Raimke Groothuizen een sprookjesboek over het studentenleven heeft geschreven. Zelf voegde ze toe dat ze na een jaar pabo volgens haar afstudeerstagebegeleider niet kon lesgeven, terwijl ze steevast hoge cijfers haalde. Het deed me denken aan mijn eigen zij-instroomtraject vorig jaar.

Het zij-instroomtraject is geen kattenpis. Je moet al aan een hoop competenties op het gebied van lesgeven voldoen, voordat je überhaupt de studie mag gaan doen. Als docent geschiedenis maakte ik me niet heel druk. Daarnaast viel ik al bijna een heel jaar in, waren mijn directrices tevreden en kreeg ik van hen veel positieve feedback en een aanbeveling. 

Maar nee, na een lesbezoek (op mijn nieuwe werk, bij mijn nieuwe klas), waren de twee begeleiders van mening dat ik het niet kon: lesgeven. Het was ook niet de tijd om het traject te doen. Ze besloten dat ik eerst moest scheiden en een huis moest vinden (ik woonde tijdelijk op Dierenbos). Mijn leven was te chaotisch.

Het was een klap in mijn gezicht. Tranen met tuiten gehuild. Nog nooit had ik gefaald op het gebied van studie. Zelfs de overkoepelende onderwijsorganisatie zette zich nog voor me in. Kon er niet nog een lesbezoek komen?

Nee. Ik was niet geschikt. Dus moet ik zeggen dat ik toch wel blij ben, dat ik na slechts een jaar lesgeven op de ISK een vast contract heb gekregen, mijn studie Docent Nederlands als Tweede Taal met een 8,7 gemiddeld heb afgerond en dát terwijl ik inderdaad in scheiding lag, (weer) een nieuwe baan moest zoeken én ging verhuizen. Hoe chaotisch wil je het hebben? Maar….wie het laatst lacht, lacht echt het best. Bovendien ben ik nu echt op mijn plek. Eigenlijk maar goed ook dus.

Groetjes Sophie Fleur van de Ven