School

Nooit gedacht dat ik ooit zo blij zou zijn om kinderen te zien die niet van mezelf zijn. En toch keek ik er de laatste weken van de zomervakantie naar uit.

Goedemorgen juffrouw Sophie Fleur, klinken vrolijke stemmetjes. Ze zijn 4, 6, 8, 12 jaar en ze begroeten me op het schoolplein, in de gang, in de klas en waar ze me ook maar tegenkomen. Bruine gezichtjes waar de bleekheid van het vroege opstaan doorheen schijnt. Net als bij mijzelf waarschijnlijk.

Ze komen uit Nederland, maar ook uit Zuid-Afrika, uit Oekraïne en uit Somalië. En uit Sri Lanka, Ethiopië en Letland. Ze zijn hierheen gekomen met hun ouders, soms omdat zij dat wilden en soms omdat zij niet anders konden. En de kinderen passen zich wel aan.

En ze hebben er zin in. De een net wat meer dan de ander. Leren lezen en schrijven in groep 3, hoe opwindend is dat? En als ze echt nog niks verstaan van de leerkracht, gaan ze gewoon hun eigen gang. Lekker eigenwijs in de poppenhoek of maken tekeningen van hun herinneringen met tanks, automatische geweren en bloedspetters.

Goedemorgen kennen ze wel. Net als het belangrijkste woord: pauze. Pak je boek, willen ze ook wel begrijpen. En soms is het toch ook wel lekker om het niet te kunnen of willen snappen. Kun je lekker uit het raam staren en hopen op een toekomst die ze zelf als kind voor ogen hadden.

Gelukkig blijven het kinderen en van nature nieuwsgierig. En willen ze de juf net zo veel leren als andersom. Dus kwam er een jongen naar me toe, met een serieus gezicht. Hij zou me een Zuid-Afrikaans woord gaan leren. “Hallo,” zei hij langzaam, zodat ik het zeker zou begrijpen. “En dat betekent hoi in het Nederlands.” Zijn ogen twinkelden, de trots straalde ervan af. En wat was ík blij met dat nieuwe Zuid-Afrikaanse woord!

Groetjes Sophie Fleur van de Ven