Echt volwassen
Des te ouder ik word, des te beter ik zie hoe jong ik was. Ik ben nog maar eenentwintig, maar voel me nu al oud.
De realisatie sloeg laatst als een bom in, toen een vriendin die op een middelbare school werkt me wat klassenfoto’s liet zien. Ik kon mijn ogen niet geloven. Dat waren toch geen middelbare scholieren?! Wat waren ze nog jong! Zo jong ben ík toch nooit geweest?!
Natuurlijk wel. Ik ben een herfstkindje en daardoor een vroege leerling, dus toen ik als brugpieper rondstuiterde leek ik vast al helemaal op een kleuter met een te grote rugzak.
Toch voelde ik me al heel wat, toen ik in de brugklas zat. Ik vond mezelf al véél volwassener dan toen ik in groep 8 zat. Dat werd natuurlijk erger en erger naarmate ik in hogere klassen kwam te zitten. Bij overmaat van ramp ben ik op mijn zeventiende in mijn eentje de Camino gaan lopen, vanaf de Franse Pyreneeën naar Santiago de Compostella. Erger nog, dat deed ik in de zomervakantie voorafgaand aan mijn eindexamenjaar, waardoor ik een flinke cultuurshock voelde toen ik in september weer terug naar de schoolbanken moest. Ik was zeventien, maar het voelde alsof ik de ziel had van een zeventigjarige. Dat middelbaar onderwijs was ik wel ontgroeid.
Daarna heb ik tijdens een tussenjaar in een hotel gewerkt, als eerste medewerker bediening. Ook toen vond ik mezelf al heel volwassen. Tijdens dat jaar heb ik veel geleerd. Toch, achteraf gezien, zie ik nu vooral dat dat toch best een harde wereld was, en een zware verantwoordelijkheid, voor zo’n jongedame.
Ook haalde ik mijn rijbewijs. Poh, wat vond ik mezelf stoer, al zat ik eerst nog met klamme handjes achter het stuur. Tegenwoordig rijd ik ’s avonds na een studiedag van negen uur nog wel eens honderdvijftig kilometer naar de andere kant van het land, en denk ik glimlachend terug aan dat onervaren meisje met kersvers rijbewijs op zak.
Toen ging ik studeren en op kamers wonen. Het toppunt van volwassenheid, toch? In gedachten was ik al een echte wetenschapper. Ik mocht zelfs al heuse laboratoriumexperimenten doen.
Inmiddels, als tweedejaars student, zie ik in dat dat allemaal niks voorstelde. Bah, ik wist niet eens hoe ik fatsoenlijk met een pipet om moest gaan.
Maar nu? Nu ben ik wel écht volwassen. Natuurlijk wel. Zeker. Absoluut. Toch…?
Hmmmm.. vraag dat me volgend jaar maar nog een keer.