Column Suzanne: Luisterlust
NieuwsJammer maar waar: ik ben een muzikale misère. Op de middelbare school moest ik eens tijdens de muziekles in een groepje Blue Suede Shoes van Elvis Presley opvoeren. Aangezien ik zelfs de timing van de triangel niet goed kreeg werd ondemocratisch besloten dat ik dan maar beter kon gaan zingen. Mensen die mij ooit hebben horen zingen zullen begrijpen wat dit zegt over mijn triangelvaardigheden.
Zelf heb ik niet zo’n uitgesproken muzieksmaak. Ik luister vooral muziek wanneer anderen die afspelen, waardoor ik veel liedjes ook sterk associeer met bepaalde personen, gebeurtenissen, of periodes. Ik kan er niks aan doen: Poep in je hoofd van De Raggende Mannen zal voor altijd onlosmakelijk verbonden zijn aan het weektripje Londen in 2018, of ik het nu wil of niet. En, voor alle duidelijkheid, dat wil ik niet.
Toch loop ik continu rond met een gigantische koptelefoon op mijn hoofd: tijdens het koken, schoonmaken, was vouwen, noem maar op. Geen hippe AirPods of zo, want zolang ik me kan herinneren vallen alle oortjes uit mijn oren. Zelfs kneedgum zou niet lang blijven zitten.
Maar wat luister ik dan, als het geen muziek is? Luisterboeken.
Ik lees graag, bij voorkeur uit een papieren boek, maar op een gemiddelde dag valt mijn vrijetijd in het niet bij de tijd die ik bezig ben met huishoudelijke klusjes. Luisterboeken zijn mijn redding.
’s Avonds in bed lees ik nog altijd een uurtje analoog. Daarnaast lees ik sinds mijn tienertijd al voornamelijk Engelse boeken in plaats van vertalingen. Alleen boeken van Nederlandse auteurs lees of luister ik nog in het Nederlands. (“Landverrader!” Ja, ja, ik weet het.)
Dit maakt het allemaal nog ingewikkelder. Ik ben namelijk nogal pietluttig wat de taalbalans betreft: als ik een Nederlandstalig boek aan het luisteren ben, wil ik per se een Engelstalig boek lezen, of vice versa. Ook wat betreft genre en schrijfstijl moeten beide boeken niet te veel op elkaar lijken, noch te sterk verschillen. Dat vereist minutieuze planning. Moeilijk doen kan best moeilijk zijn, hoor.
Verder luister ik vaak naar nieuwsartikelen, voorgelezen door een sfeervolle robotstem, wat me de mogelijkheid biedt om verder te komen dan achteloos krantenkoppen scannen.
Als kers op de taart luister ik ook wel eens naar lezingen, bijvoorbeeld van Maarten van Rossum. Razend interessant, maar het werkt me op de zenuwen dat hij regelmatig een zin begint met “U weet”, gevolgd door iets wat ik absoluut niet weet.
Volop luisterlust, dus. Maar, beste meneer Van Rossum, ik kan niet eens de triangel spelen of AirPods dragen. Mag de lat iets lager?
Suzanne