Rosmalense kiest voor softbalavontuur in Nieuw-Zeeland

11 januari 2026, 12:21 Nieuws

ROSMALEN – Hard en heel veel heeft ze jarenlang moeten trainen, de mooiste wedstrijden heeft ze gespeeld, vele landen door de topsport mogen bezoeken en uitdagingen is ze niet uit de weg gegaan. Marjolein Merkx (33) heeft een punt gezet achter haar oranjecarrière bij TeamNL in de softbalsport en is inmiddels voor 3 maanden vertrokken naar Nieuw-Zeeland om daar een softbalteam in Auckland te gaan versterken.

Marjolein Merkx werd geboren en is getogen in Hintham. Al jong kwam ze met de softbalsport in aanraking, doordat haar moeder coachte bij Gryphons, die toen nog de naam De Knuppelaars droegen. Om een toekomst te hebben na haar sportcarrière en om zichzelf uit te blijven dagen, studeerde ze bedrijfskunde en haalde ze vervolgens ook een master in marketing. Marjolein: “Sinds 1 oktober ben ik gestopt bij TeamNL, voor mij is het oranje avontuur afgelopen. Ik heb 8 jaar in TeamNL mogen spelen, het was een mooie tijd. Ik heb lang gehoopt in die periode ook naar de Olympische Spelen te kunnen, maar dat is er helaas door de sterke concurrentie in Europa niet van gekomen. Ik ben pitcher en gooi de bal aan naar de vrouw die aan slag is. Je wordt niet zomaar pitcher; het moet je ‘ding’ zijn en je moet er gevoel voor hebben, want er ligt veel druk op je schouders in het spel. Ik was een jaar of 8 toen mijn moeder bij een training iedereen eens liet pitchen en ik erachter kwam dat deze taak op het veld me wel lag. Mijn liefde voor pitchen groeide, superleuk! De coach die we toen hadden droeg nummer 13. Ik volgde haar voorbeeld en zo is het mijn rugnummer geworden. Als lid van TeamNL hebben we een fulltimebaan, twee keer per dag trainen en 4 dagen in de week. Wedstrijden speelden we in het weekend.”

Marjolein Merkx in actie namens Oranje. Fotograaf: Grega Valancic

Na haar carrière bij Gryphons stapte ze over naar Roef! in Moergestel. Marjolein: “Er was rond 2013 een moment dat ik niet zoveel zin meer had in softbal nadat ik terugkwam van college en inmiddels 16 jaar bij Gryphons speelde. De coach van Roef! belde me; zijn team speelde in de klasse onder de hoofdklasse en wilde verder groeien en daar hadden ze mij voor nodig. Ik besloot over te stappen en dat is een goede keuze geweest. Minder druk, goede sfeer, fijn team; het bracht me de lol in het spel weer terug. Inmiddels spelen we sinds 2016 met Roef! in de hoofdklasse en in 2019 werden we Nederlands kampioen. Ik ben er nooit meer weggegaan. 8 jaar heb ik in TeamNL gespeeld en dat heeft vele successen gebracht. Ik ben trots op de Europese titel in 2022 en brons in 2022 bij de CanadaCup. In 2023 werden we derde in de groepsfase van het WK en in 2024 eindigden we als vierde bij de WK Finals. Hier ben ik heel trots op; dit was namelijk de beste prestatie van een Europees land op het WK ooit. We hebben dit samen met het team gedaan; alles viel samen en we hebben er veel plezier aan beleefd.”

Ik heb veel moeten laten maar het was echt de moeite waard

Marjolein: “Tot eind maart mag ik nu spelen bij een club in Auckland Nieuw-Zeeland. Het seizoen loopt daar tot en met maart en dan ben ik op tijd terug voordat het seizoen in Nederland weer begint. Dit is de tweede keer dat ik deze reis onderneem, ik heb daar vorig jaar ook al gespeeld. Via een oud-teamgenoot van TeamNL die in Nieuw-Zeeland speelde ben ik daar terecht gekomen. Om niet meteen van sport in de werkmodus met een vaste baan door te gaan heb ik deze uitdaging nu weer aangenomen. Na terugkomst is het tijd voor de volgende stap, ik blijf softballen bij Roef! en ben al op zoek naar mijn volgende baan. Je maakt doordat je tijdens je topsport carrière veel moet laten veel familie- en vriendinnendingen niet mee. Mijn vriend woont in België en ik heb door TeamNL lange tijd in Amsterdam gewoond. We hebben 9 jaar een lange afstandsrelatie gehad. De mooie sportmomenten maakte dat dan wel weer waard. Ik merkte dat ik de laatste 2 jaar meer behoefte aan sociale dingen zoals belangrijke feestjes en familiedingen kreeg. Ik heb mooie toernooien gespeeld, ben op mooie plekken geweest, heb 47 interlands mogen spelen en heb vele mensen leren kennen. Ik heb veel moeten laten maar het was echt de moeite waard. Ik heb nooit spijt van mijn topsport carrière gehad.”