Afbeelding

Klets van ons eigen: Stem

Nieuws

Bij u is carnaval al bijna uit het geheugen verdwenen, maar ik word er elke ochtend aan herinnerd. Hopelijk is het aan het einde van deze vakantie voorbij.

Voorgaande jaren was het nog wel eens een ouderwets buikgriepje, een bulderhoest of een dagje koorts, maar dit jaar heeft carnaval wel gezorgd voor een heel rustig einde. Ergens tijdens de dagen ben ik mijn stem verloren. Nee, ik ben niet een beetje sexy hees. Ik klink als een hijgende otter, met een stemgeluid als ongeoliede scharnieren.

Die stem is nooit echt betrouwbaar geweest overigens. Vaak hees, vanwege niet sluitende stembanden. Een week lesgeven was al nooit zo goed, heel enthousiast meezingen ook niet, maar blijkbaar was dit jaar de combinatie lesgeven, enthousiast meezingen en een gesprek voeren in een volle kroeg funest.

Hij is gewoon weg. Er klinkt alleen een beetje gepiep. Telefoontjes kan ik niet opnemen en gezellig kletsen is ook taboe. Kortom: voor iedereen in mijn omgeving heel rustgevend. De meiden kunnen heerlijk ruzie maken, want mama kan er toch niet overheen (“NIET SCHREEUWEN!”).

De hond maakt er tevens gretig gebruik van dat het baasje geen commando’s kan geven en heeft net nu ontdekt hoe ze deuren én keukenkastjes kan openen, waardoor ze de hele dag in een soort hondenkoekjeswalhalla verkeert.

Nee, fijn is anders. Je beseft pas wat je hebt, als je het niet meer hebt. Dus gaan er liters thee doorheen, word ik inmiddels misselijk van de keelsnoepjes en zit ik ’s avonds tollend op de bank omdat ook cognac schijnt te helpen.

Maar…het was een topcarnaval. Nu maar hopen dat ik over een paar dagen mét stem voor de klas kan staan. Anders maak ik het de leerlingen wel heel gemakkelijk. Mijn kinderen laten me subtiel weten wat me te wachten staat en het voorspelt niet veel goeds.

Groetjes Sophie Fleur van de Ven

Lees ook