Afbeelding

Hond

Nieuws

Nooit gedacht dat ik ooit voor een poedel zou vallen. Leek me niks aan, zo’n opgeschoren beest met krullen. Dat was vast niet fijn aaien. Dacht ik. Totdat ik een puppy zag.

Vooruit, het is geen poedel geworden. Ook geen dwergpoedel. Ik heb een toypoedelpup. Graag niet verwarren met een toyboy. Het lijkt er nog niet in de verste verte op.

Het was ook weer lekker impulsief, al had ik al maanden geleden (in een vlaag van verstandsverbijstering) aan de meiden beloofd dat er een pup zou komen. Had de hoop eigenlijk al opgegeven, tot een vriendin zei dat weer een vriendin van haar puppy’s had.

Nooit naar puppy’s gaan kijken hè. Gewoon niet doen. Twee dagen later was ik namelijk een paar ribben armer, maar was ik wel de trotse bezitter van een pup, een bench, een ren, tien puppyknuffels, een hartslagknuffel, een draagzak, een hondenautostoel, verschillende zachte hondendekentjes, hondensnacks, hondensnackstaafjes, een bak vol brokken en een heuse camera om de hond op afstand in de gaten te houden. Een kind krijgen was, geloof ik, goedkoper.

Inmiddels is ze twee weken bij ons, klimt ze uit de ren, keurt ze de bench volledig af en is ze alleen gelukkig als ze tegen me aan mag slapen. Wat natuurlijk ook gebeurt, want de wallen hangen op mijn enkels. Zet de bench naast je bed, zeiden ze. Ja, maar met -6 ’s nachts naar een jampotbril graaien, de trap afstommelen en de hond buiten zetten, leek me met mijn motoriek geen goed idee. Ja, ik slaap op een matras naast de (lege) bench en daar ben ik nog trots op ook.

Ook trots ben ik op de zes uur die pup Dolly aan één stuk slaapt. Dat ze al snapt dat ze buiten moet plassen, maar het alleen niet altijd doet. En gek genoeg ook op het feit dat ik ’s morgens wakker word omdat de niet opgesloten pup aan mijn neus of in mijn haar hangt. Ach, het is vast maar een fase.

Groetjes Sophie Fleur van de Ven

Lees ook