Afbeelding

Klets van ons eigen: Geschikt

Nieuws

De tweede avond tot 21.30 uur deze week. De ogen staan op standje vijf minuten voor sluitingstijd. Maar vooraan in de klas staat nog een bevlogen docent uit te leggen wat je met didactische werkvormen kunt doen. Welkom bij de avondstudie.

En eigenlijk is het nog niet eens begonnen. Maar het geschiktheidsonderzoek – waarbij je enerzijds zelf aan moet tonen dat je geschikt bent als docent en anderzijds door anderen wordt beoordeeld of je dat kunt – is zo ingewikkeld dat er drie avonden voor nodig zijn om uit te leggen hóe je aan moet tonen dat je geschikt bent. En ja, ook als docent voortgezet onderwijs moet je aantonen dat je les kunt geven.

We weten het in ons groepje. De komende twee weken zullen we amper het daglicht zien. We moeten uitleggen hoe we congruent verbaal gehandeld hebben en hoe we vanuit een ontwikkelingsgerichte grondhouding een speel/leeractiviteit kunnen bedenken. En dan moet ik ook nog slagen voor een rekentoets, waarbij je vragen krijgt als: de bus rijdt 20 km/u over een afstand van 50 kilometer. Hoe oud is de buschauffeur?

Uiteraard gaat het ons lukken. Slapen is zo 2020. En aangezien de meeste van ons al als docent werken, is het gewoon een kwestie van het bord verder vol scheppen. Maar morgenvroeg, als we weer in de klas staan, van het ene kind een spontane knuffel krijgen, bij een ander kind kwijl en snot wegvegen, we merken dat de kinderen ineens snappen wat je bedoelt: dan zijn we deze zware avonden weer vergeten.

Het is even doorzetten om toegelaten te worden en nog meer doorzetten om de opleiding af te ronden. Gelukkig hebben we heel toepasselijk schoolkrijt om van te snoepen, salmiaktongen en winegums om op de been te blijven. Zelfs de docenten zetten appelsap en stroopwafels voor ons neer. Over tien weken weten we of we überhaupt mogen starten als zij-instromer. Als beloning mogen we minstens 5 weken lang slapen.

Groetjes Sophie Fleur van de Ven

Lees ook