11 mei 2022

Elisabeth uit Oekraïne gevlucht naar Rosmalen: ‘Mijn plannen komen zelden uit en nu helemaal niet’

ROSMALEN – Je bent geboren en getogen 200 kilometer van Kiev, waar je een zorgeloos leventje lijdt tot dat de eerste bom valt. Met je moeder, zusje en broertje stap je in de auto en vlucht, de onbekende wereld tegemoet. Vijf weken geleden kwam Elisabeth Horiana (17) met haar familie in Rosmalen terecht bij een gastgezin dat ze via het Rode Kruis gevonden had.

Door Corrianne Schijvens- van Hassel

Elisabeth zat in het laatste schooljaar van haar middelbare opleiding toen de oorlog uitbrak. Ze hoopt snel naar Oekraïne terug te kunnen keren naar haar vader en oma die daar zijn achtergebleven en naar haar vrienden. Ze wil graag gaan studeren, iets gaan betekenen in de filmindustrie. Of dat mogelijk is, is onzeker geworden door de oorlog.

Elisabeth: “Ik kom uit Kremenchuk in het midden van Oekraïne. We zijn gevlucht en hebben mijn vader achter moeten laten. Mijn oma wilde niet met ons meegaan. Ze gebruikte haar volgens haar hoge leeftijd (63) als excuus om niet weg te hoeven gaan. In onze regio werd al gevochten. We zijn weggegaan voordat het nog dichterbij kwam. Een gedeelte van ons dorp is gebombardeerd. Op dit moment is het er rustig volgens mijn vader, waar we regelmatig contact mee hebben. Ons huis staat er nog, ik geloof in ons leger en hoop dat alles intact blijft.
We zijn eerst naar Slowakije gereden en hebben daar vier dagen doorgebracht. We hadden gehoopt daarna weer naar huis te kunnen, maar dat ging helaas niet. Op een speciale site van het Rode Kruis vond ik het aanbod van Jan en Ans die onderdak aanboden. Nu zijn we in Rosmalen.”

Elisabeth en haar familie kwamen terecht bij Jan Smits en Ans Verhoeven. Jan: “We hebben in het verleden al eens twee jongens uit het AZC opgevangen die daar zaten vanwege de oorlog tussen Iran en Irak en hun moeder verloren. Vanwege hun jonge leeftijd en het geweld in het toenmalige AZC besloten we die jongens in huis te halen. Ze zijn 1,5 jaar gebleven. Daarna hebben we niets meer van ze gehoord. Mensen met dergelijke ervaringen moeten gebeurtenissen kunnen afsluiten en niet steeds aan de oorlog herinnerd worden. Toen de oorlog in Oekraïne in beeld kwam, besloten we een advertentie op een speciale site van het Rode Kruis te zetten.
Daarop reageerde Elisabeth met haar moeder, zusje en broertje. Ze zijn gewend in eenvoud te leven, zonder enige luxe. Ze zien ons als rijke mensen. Ze zijn een zwaarder leven gewend. Ze komen ook uit een hele gesloten cultuur, ze laten niet merken hoe ze met alle gebeurtenissen in hun land omgaan. Het ergste voor die kinderen is toch wel dat ze niet weten wat de toekomst hun gaat brengen.”

Elisabeth: “Jullie eten hier zoveel brood. Wij eten dat alleen als ontbijt. Er is hier ook veel meer keuze in voedingsmiddelen, we kennen niet zoveel soorten eten, je hebt veel meer producten hier. We zijn hier welkom ontvangen en ik heb inmiddels via een oproep die Jan op facebook geplaatst had vrienden gemaakt. Nederland is mooi en het is hier veel veiliger dan in Oekraïne. Het is hier ook veel schoner door recycling en dat soort dingen. Thuis geven de mensen niets om afval dat wordt overal achtergelaten.
De doordeweekse dagen bestaan uit online les volgen en huiswerk maken. Ik spreek ook al een beetje Nederlands. De oorlog doet veel pijn, ik ben heel anders tegen Russen en mensen uit Wit Rusland aan gaan kijken. Hier vind ik gelukkig rust en vrede en hoef ik niet in een schuilkelder weg te duiken. Ik heb hier geen zorgen, het is fijn om hier te mogen zijn.”

Terwijl we zitten te praten komen haar jongere zusje (9) en broertje (6) blij terug van school. Ze zijn opgevangen op Kindcentrum De Troubadour. Jan Smits: “Geweldig hoe die school deze kinderen opvangt en probeert les te geven ondanks de taalbarrière. Er wordt zoveel hulp geboden. Het jongetje is zelfs gaan voetballen bij OJC. Maar er zijn wel cultuurverschillen, soms zo groot dat we even tot tien moeten tellen alvorens ergens op te reageren. Kinderen worden hier veel strenger opgevoed, ze hebben andere etenstijden en bedtijd kennen de Oekraïense kinderen niet. ”

Elisabeth hoopt snel terug te kunnen naar Oekraïne. Ze heeft geen plannen om hier in Nederland te blijven. Ze verlangt duidelijk naar het weerzien met haar familie daar en haar vrienden, ook al is het leven hier zoveel mooier, makkelijker en luxer. Lang leve het internet waardoor ze regelmatig contact heeft met haar vrienden, waarvan velen ook gevlucht zijn. Het werk van haar vader bestaat momenteel uit het leveren van water en voedsel aan gestrande vluchtelingen. Op dit moment is er nog voldoende voedsel en water in Oekraïne, alhoewel de supermarkten wel behoorlijk leeg waren toen Elisabeth daar vertrok.

Elisabeth: “Ik wil terug, gaan studeren, werk gaan zoeken en gaan kamperen. En ik wil een vriendin die al eerder geëmigreerd is naar Amerika op gaan zoeken. Maar ik kan niet veel van te voren plannen, mijn plannen komen zelden uit en in deze omstandigheden al helemaal niet.”

Foto's:


0