22 januari 2019

Floortje

Mijn broer, eigenlijk broertje. Langer in lengte, jonger in leeftijd. Mijn broer had vroeger een knuffeltje. Een klein wit hondje met zwart fluwele oortjes: Floortje.

Zolang ik mijn broer ken, heeft hij Floortje. Die twee zijn onafscheidelijk. De kleine trouwe viervoeter sliep elke avond in de handpalm van mijn broer. Jaren gaan voorbij. Mijn broer gaat samenwonen en hij wordt vader van 2 kinderen. Al die tijd ligt Floortje in het laatje van zijn nachtkastje. Waarom niet in een doos op zolder?

Ja da’s toch gek, vertrouwt hij me toe. Op een dag vindt Lars, zijn zoon van bijna 2 jaar Floortje in het nachtkastje. Lars speelt graag met Floortje en mijn broer vindt het wel schattig. Floortje wordt weer in het laatje gelegd. En er ook weer uitgehaald. Steeds vaker is Floortje bij Lars te vinden. Ze kijken samen televisie. Ze spelen in de zandbak. Op een middag gaan ze samen mee naar de winkel. Liefdevol aait Lars de fluwelen oortjes van Floortje. Precies zoals mijn broer dat jaren terug deed.

Die middag hebben ze een vol programma. Van de ene winkel naar de andere winkel. Pas laat in de middag komen mijn broer, zijn vriendin en 2 kinderen vermoeid en met een afgeladen auto thuis. En dan blijkt dat Lars Floortje niet meer in zijn kleine knuistje vast heeft. Zijn fluwelen oortjes worden niet meer geaaid. De hele auto wordt uitgemest. “Waar is Floortje, Lars?” De dreumes weet het niet.

Eerst denkt mijn broer: pfff laat maar zitten en hij loopt via zijn inrit naar binnen. Nog voordat zijn voet de drempel van zijn huis raakt, roept hij zijn hele gezin bij elkaar. Iedereen wordt vriendelijk, ook dringend verzocht om weer in de auto te gaan zitten.
Zijn vriendin trekt een wenkbrauw op. Waarop mijn broer zegt: “ja het is toch Floortje, da’s toch gek”. “Wat gaan we doen, mama?” vraagt hun dochter vanaf de achterbank. “Papa is zijn knuffel kwijt”, zegt de vriendin van mijn broer.

De auto wordt gestart en aan de manier waarop het moterblok ronkt, is een kleine irritatie merkbaar. Alle winkels worden in omgekeerde volgorde systematisch gecheckt. In de een na laatste winkel, een schoenenwinkel vraagt mijn broer of ze misschien een knuffeltje hebben gevonden. “Ja” beaamt zijn dochter “papa is zijn knuffel kwijt”.

De vrouw achter de toonbank kijkt mijn broer vragend aan. Met schaamrood op zijn kaken vertelt hij de vrouw dat het een klein wit hondje is met zwarte oortjes. De vrouw bukt en tovert Floortje onder de toonbank uit. “Ja papa, Floortje is gevonden” roept zijn dochter vol blijdschap uit. Mijn broer dankt de dame in kwestie en als hij net als Floortje een staart zou hebben, liep hij hier met de staart tussen de benen de winkel uit.

Die avond zit ik bij mijn moeder in de tuin. Ze heeft nieuwe schoenen gekocht. Blij laat ze haar nieuwe aanwinst zien. “Ik was in de winkel en toen hoorde ik dat een vader een knuffeltje kwijt was… Weet je wat toevallig was? Die knuffel heette ook Floortje, net zoals die van je broer vroeger….”

Groetjes Janneke

Deze week neemt Janneke de plaats in van Kleine Ven. Ze heeft deze plek gewonnen met een wedstrijd van Mama Doet.

Foto's:


0