23 oktober 2018

IN DE BIECHTSTOEL: MIEN VAN DER DOELEN- WELTEN

“Er is nog zoveel wat ik wel kan”.

GEFFEN –Oudejaarsavond 2015 zal de familie van der Doelen voor altijd bij blijven als een van de meest bizarre uren aller tijden. Een uur voor de jaarwisseling werd het definitief dat Mien, 74 jaar jong, nooit meer ‘het licht in haar ogen’ zou terugkrijgen. In één moment, van ziende mens naar totale blindheid. Kunt u zich het voorstellen? Je eigen kinderen en kleinkinderen niet meer kunnen aankijken. De zon niet meer op zien komen of nooit meer gezellig naar de stad met je vriendinnen. Het is pikdonker om je heen. Het is een heel lang en vooral bizar verhaal. Het gaat je voorstellingsvermogen ver te boven. Het herstel was bovendien een hele lange bijna onbegaanbare weg. En wanneer je nu met Mien (78) aan tafel zit, is een diepe buiging voor deze kanjer op zijn plaats. Respect, groots respect. De woorden, “er is nog zoveel wat ik wel kan”, klinken op weg naar huis nog heel lang na. Hoe positief kan een mens zijn?

Door Jan van Ravenstein

Geloof je?

Jawel, hier en daar zijn er wel de twijfeltjes. Wie heeft ze niet. De veranderingen en de verhalen die nu naar buiten komen maken je aan het twijfelen, toch? Al vanaf jongs af aan ga ik naar de kerk. Vroeger moest dat, met de grote nadruk op ‘moeten’. Nu luister ik vaak met Marietje naar de kerk-tv. En bij speciale gelegenheden, ga ik naar de kerk toe. Het geeft me ook wel rust, als ik eerlijk ben.

Wat is een goede eigenschap van jou?

Dat ik een optimist ben? Tenminste, dat hoor ik mijn omgeving wel eens zeggen. En of dat zo is. Zeg je dat van jezelf? Een optimist. Misschien is het wel zo. Het zal wel in de aard van het beestje zitten, denk ik. Ik zie het graag optimistisch. Iedereen om me heen is ook zo lief. Moet ik dan gaan zitten kniezen of mopperen. Echt niet. Ik zou het ook heel oneerlijk vinden tegenover mijn geliefden. Je moet proberen te zien wat er nog mogelijk is, ondanks alle ellende en tegenslag. En weet je: “Er is nog zoveel wat ik wel kan”.

Wat is je grootste zonde?

Dat is een goeie en tegelijkertijd een hele moeilijke. Maar mag ik hem omdraaien. “Wat echt zonde is”. Nooit meer de glunderende snoetjes van de kleinkinderen kunnen zien wanneer ze iets aan oma te vertellen hebben. Dat is pas echt zonde. Het is voor mij altijd donker. En toch zijn er van die lichtpuntjes. De eerlijke oprechte kinderpraat bijvoorbeeld. Bai Lang bijvoorbeeld, het zoontje van Addie, had een nieuw dansje ingestudeerd en hij wilde het dolgraag aan oma laten zien. De poging van ons Addie om te zeggen dat oma het niet kon zien werd meteen ontkracht door Bai Lang. “Dan doet oma wel ‘nep’ kijken hoor. Dat kan ze heel goed” zei Yin vervolgens.

Wat is je grootste wens?

Mijn grootste wens. Wat denk je. Dat ik weer kan zien natuurlijk. Al was het maar een dag, een uur, een minuut… Of kon ik maar zien met één oog. Wat zouden ze me daar blij mee maken. Helaas weet ik dat het een onuitvoerbare wens is, hoe wrang het ook is.

Waar kun je heimelijk van genieten?

Van de hartelijkheid om me heen. Wat zijn er een lieve mensen op de wereld. Zwager Wim gaat steevast twee keer per week ruim een uur met me wandelen. Dat is zo fijn, onderweg laat hij me horen wat hij ziet en of en bijzonderheden zijn. Met Toon, ook een zwager, ga ik er op uit met de duofiets. De polder in, naar mijn jeugdomgeving. Familie bezoeken. Maar ook ‘ons Nel’, mijn zus, Annie, mijn eigen kinderen, kennissen, de familie, de oude buurt en… Namen noemen, het is zo gevaarlijk. Maar echt iedereen, niemand uitgezonderd, is zo lief voor me.

Wat stuit je het meest tegen de borst?

Toch nog wel de teleurstelling die er is en blijft in mijn behandeling en het uiteindelijke blind worden. Dat was een hele heftige tijd met emotie, verdriet en vooral teleurstelling. Er was heel veel onbegrip en vooral veel boosheid. Vaak hebben we ons afgevraagd hoe het mogelijk dat dit soort dingen gebeuren in deze huidige moderne tijd. Wij zijn van mening dat met de juiste aandacht, het allemaal niet zover had mogen en moeten komen. Je denkt dat je op de juiste plek bent en bij de ervaren deskundigheid. Is het een onderschatting geweest, slordigheid, de werkdruk of domme pech. We zullen het nooit weten. Wat ik wel weet is dat ik buiten de hele heftige pijn, heel erg verdrietig was. Het klinkt nu heel erg raar, maar soms dacht ik… De betrokken arts heeft het zich later wel als ‘mens’ laten zien en horen. Dat siert hem dan weer wel.

Van wie kun je nog wat leren?

Je bent nooit te oud om te leren, zeggen ze. Je moet het alleen willen horen. Als je niet meer kan zien, is je concentratie meer gericht op het ‘horen’ heb ik voordat ikzelf blind werd wel eens gehoord. Dat klopt en gaat automatisch, kan ik je vertellen. Kinderen, vooral de kleintjes, die kunnen je zo mooi en vooral eerlijk ‘de waarheid’ vertellen. Soms heel vertederend, soms belerend en soms, best vaak kan de vraag of opmerking ‘bijzonder’ bij je aankomen. “Oma, voel eens even hoe groot we zijn geworden’’, hoor je Senna en Sam zeggen. Of de bekende uitspraak: “Oma kan nep kijken”.

Voor wie of wat in je omgeving heb je veel waardering?

Met stip op één. Zonder ook maar met enige twijfel zijn dat mijn kinderen en hun partners. Wat die kanjers voor mij hebben gedaan is met geen pen te beschrijven. Als ik hun niet had gehad in die verschrikkelijk moeilijke periode, en ook nu nog… Dan weet ik het niet. Ik ben zo blij met hun, zo gelukkig ook. Ook de ‘kouwe kant’ zoals ze dat noemen. Er zijn gewoonweg geen woorden voor, echt niet.

Met wie zou je nog een Weesgegroetje willen bidden

Er is een persoon wiens woorden en moedergevoel mij heel erg hebben aangegrepen. De burgemeester van Oss. Op welk een manier deze vrouw het verdriet heeft mogen delen met Oss en in feite geheel Nederland was ook voor mij heel erg bijzonder. Het waren prachtige en vooral ‘moederlijke’ woorden die ze sprak in deze ook voor haar zo moeilijke periode. Ik heb haar, maar zeker ook de overige sprekers, tijdens de ‘Oss komt samen’ bijeenkomst met tranen aan mogen horen. Een kanjer van een vrouw. Jawel, met haar zou ik wel eens een Weesgegroetje willen doen. En vooral haar bedanken voor haar oprechtheid. Oss, en daar hoort Geffen ook bij, mag trots zij op deze vrouw.

Heb je verder nog iets op te biechten?

Nee, niet echt. Ik heb niet zoveel geheimen. Wel een soort van wens. De dagen zijn soms lang. Je wereldje wordt, letterlijk en figuurlijk, donker en vooral heel klein. Voorheen nam jezelf het initiatief om dingen te doen. Nu ben je afhankelijk geworden. En dat is best even wennen kan ik je vertellen. Vandaar dat elk bezoekje van wie dan ook heel erg welkom is.

Foto's:


0